Vagabondowe przemyślenia o wolontariacie

O tym się nie mówi. Travelers blues

Napisała do mnie ostatnio dziewczyna, która wróciła z dłuższej podróży do Polski. Chciała wiedzieć więcej o idei workaway, ponieważ nie mogła odnaleźć się w Polsce i chciała ponownie wyjechać: „Właśnie wróciłam do Polski i wiem, że nie chcę tu zostać”. Podobne odczucia miała wolontariuszka z Australii, którą poznałam w Centrum Jogi-kiedy wróciła do siebie, aby odwiedzić znajomych, zobaczyć się z rodziną i  posiedzieć trochę na starych śmieciach, szybko się spakowała i wyjechała ponownie. Podróżuje już sześć lat, teraz najprawdopodobniej jest gdzieś w Ameryce Południowej.

13227226_1127472170650485_6853300912078305527_n
Selfie z podróży

Tak sobie myślę, że dużo podróżników, obojętnie jaką formę podróżowania wybierają, po dłuższej nieobecności i powrocie do swojego kraju, zaczynają szybko tęsknić za vagabondowaniem. Dzisiaj przeczytałam wpis jednej dziewczyny na grupie facebookowej,  grupie, do której należą osoby, które bardzo dużo podróżują. Napisała mniej więcej tak:

„Właśnie mijają dwa tygodnie, kiedy to wróciłam do swojego kraju po pięciu miesiącach podróżowania. Radość z powrotu do domu już minęła, a teraz naszła mnie post-podróżnicza depresja, która wzrasta. Większość moich znajomych wydaje mi się obca, a ja chciałabym się już spakować i wyjechać. Przez te pięć miesięcy bardzo często byłam sama, ale nigdy nie czułam się samotnie. Teraz jestem otoczona ludźmi, których znam/znałam, i jestem samotna jak nigdy dotąd.” Dalej dziewczyna pyta o jakieś remedium, które pozwoli jej zaakceptować tę pustkę, której doświadcza. Co radzą i odpowiadają jej vagabondzi?

  • podróżuj dalej,
  • jedyną drogą, aby przezwyciężyć depresję z powodu powrotu do domu, jet kolejny wyjazd,
  • i to jest właśnie powód przez który boję się wyjechać i podróżować,
  • mój przyjaciel cierpiał na taką depresję przez rok,
  • nie cierpię tego uczucia, dlatego najlepsze co możesz zrobić, to zaakceptować to i wyjechać znowu,
  • czuję się jak obcokrajowiec po powrocie, chcę wyjechać tak szybko, jak to możliwe,
  • podróże nas zmieniają, ja mam wrażenie, że nigdzie nie należę,
  • pytanie brzmi: co to jest dom i gdzie on jest,
  • po tym, jak podróżowałam po świecie dwa lata, spędziłam cztery lata w Indonezji. To uczucie, którego teraz doświadczasz… nigdy się nie zmieni,
  • to się nazywa „travelers blues”. Też to miałam. Po powrocie skupiłam się na jednym celu: zaoszczędzić pieniądze, aby wyjechać dalej,
  • tak, tylko prawdziwy nomad (czyli podróżnik) jest w stanie to uczucie zrozumieć.., Właśnie wróciłem z wielomiesięcznej wyprawy i już myślę o następnej, ale tym razem nie wiem czy wrócę…

I mnóstwo innych odpowiedzi nomadów, podróżników i vagabondów, którzy dzielą to uczucie po powrocie do domu i które czasem tak trudno nazwać.

Ja wróciłam do Polski dwa tygodnie temu. Wyjeżdżam niedługo, mam już kupiony bilet na samolot, ale  gdybym mogła wyjechałabym wcześniej…

Tekst:Magdalena Vagabonda

https://www.facebook.com/MagdalenaVagabonda

 

 

Reklamy

4 thoughts on “O tym się nie mówi. Travelers blues

  1. samotność wynika zapewne również z tego, że prowadzisz niestandardowy tryb życia, większość jest już zapewne ustatkowana, ma pracę, planuje dzieci, ślub, a Ty idziesz inną drogą,

    Polubienie

  2. Cześć, dziękuję, że czytasz mojego bloga 🙂 Ja, całe szczęście, samotna się nie czuję, tylko mogłabym już wyjechać.. Ale faktycznie, masz rację. Różne wartości, inny tryb życia powoduje, że trochę się pewne rzeczy rozjeżdżają. Pozdrawiam. M.

    Polubienie

  3. Ja myślę, że to nie jest kwestia ‚ustatkowania’, znam wiele rodzin/par/małżeństw podróżujących, którzy mają to samo, czyli po powrocie do Polski zaczynają zbierać pieniądze i planować kolejną podróż. Podróżowanie jest jak narkotyk, uzależnia, ale to takie pozytywne uzależnienie. W podróży człowiek ma tyle przeżyć, doznań, każdy dzień jest inny, nic dziwnego, że szara codzienność nas szybko wprowadza w depresje i potrzebujemy tej ‚podróżniczej adrenaliny’, to taka pasja.
    Oczywiście w życiu mamy różne okresy jest czas na pasje podróżnicze (samemu, z mężem, dziećmi), ale jest tez czas kiedy mamy ochotę gdzieś pomieszkać i to wszystko jest fajne.
    Natomiast jeżeli podróże traktujemy jako ucieczkę przed samotnością lub innymi problemami to niedobrze, samotność nas i tak dopadnie.
    Dobrze, że nie czujesz się samotna ani będąc w Polsce ani w podróży, nic tylko się cieszyć swoją pasją podróżniczą i ruszać w drogę 😉

    Polubienie

  4. Witam, dziękuję za komentarz. Zgadzam się z komentarzem w 100%. Szczęście trzeba znaleźć w sobie.Ważne, aby motyw podróżowania wypływał z miłości, a nie z lęku i samotności. Pozdrawiam 🙂

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s